Eindelijk vrede
Is het nu eindelijk echt waar? Eindelijk vrede? Dat is wat de bevolking van Woerden zich afvraagt zo rond de sluiting van de Vrede van Utrecht in 1713. Prachtig hoor, al dat uiterlijk vertoon in de nabijgelegen Domstad. Een plechtig ondertekeningmoment. De stad is vol trotse Engelsen en parmantige Fransen. Stugge, zwijgzame Pruisen naast radde, gladde Italianen. Ongrijpbare en onverstaanbare Portugezen. Machtvertoon van militie en wapengekletter. Trompetten en bazuinen, tromgeroffel, feesten en banketten. Koningen, hertogen, graven, ridders, bisschoppen, en allemaal opzichtig uitgedost en vol vertrouwen gericht op vrede in de toekomst. Maar hoe lang gaat dit duren, hoe wankel is dit evenwicht, hoe broos zijn de beloften aan elkaar gedaan…
In de jaren ervoor leefden de Woerdenaren zo goed mogelijk hun leven. De Franse tornado van 1672 had in de kaasstad flinke sporen achtergelaten. Er moest veel puin worden geruimd, letterlijk en figuurlijk. In en rond de zwaar gehavende woonstede van vele streekgenoten zwierven ook veel elementen van onduidelijke komaf, van vreemde volken. Spanjaarden, die niet meer terugkeerden naar hun geboorteland. Fransen die eertijds verliefd werden op Hollandse deernen en bij hen zijn gebleven. Portugese vluchtelingen, veelal Joden, die in hun thuisland niet meer welkom waren. Maar ook rondtrekkende zigeuners, zwervers, gevaarlijke bendes. Een samenleving die niet veel verschilde van die van nu: divers en veelkleurig. Met al zijn overeenkomsten en verschillen in de manieren van leven. Met hun godsdienstige achtergronden: Lutheranen, Calvinisten, Roomsen, Joden, Islamieten.
Hoe verliep het leven van elke willekeurige familie in die smeltkroes? En hoe beleefden zij als familie de ontwikkelingen dichtbij, in de stad? En veraf, elders in den lande? Waren er stadgenoten betrokken bij de totstandkoming van het vredesakkoord? Wat voor invloed had dit op hun achterban? Of hadden de Woerdenaren het sowieso te druk met al die mensen met hun verschillende achtergronden en ideeën. En je dan óók nog moeten bekommeren om de Staatse belangen?
In het historisch spel “Eindelijk vrede…” zullen wij zien, dat rond 1713 in principe het leven van alledag niet anders was dan nu, rond 2013. Ook toen was er al sprake van een multiculturele smeltkroes, waarbij men zich voortdurend moest blijven afvragen of volledige integratie, vreedzaam samen leven, wel haalbaar was. Met al zijn vrolijke, opmerkelijke, aandoenlijke en soms pijnlijke momenten. Maar ook internationaal: kwam er nu echt een eind aan al die twisten, al die oorlogen? En wat betekende dat voor Jan Boezeroen, hoe beleefde hij dat?
Door middel van toneel, muziek, zang, dans en veel spektakel beelden wij uit, dat alles van vroeger en vandaag nog altijd hetzelfde wordt verwoord en hetzelfde klinkt en wordt bezongen.
